terug dinsdag, 9 aug 2011 - 14:23

‘We geven het religieuze leven door’

ZIJTAART – Iedere ochtend om half negen is ze er om de deuren te openen en om half negen ‘s avonds keert ze terug om ze te sluiten: zuster Germana van Ravestein. De 79-jarige zuster hecht grote waarde aan de kapel, direct achter het kloostercomplex. Terwijl dat complex steeds verder gereed raakt voor de nieuwe bestemming, is het kapelletje een rustpunt voor gelovigen, passanten, fietsers en eenieder ander die een rustpunt zoekt.


In de kapel klinkt religieuze muziek, er branden steevast enkele kaarsjes en het Mariabeeld, afkomstig uit de voormalige kloosterkapel, kijkt bezoekers tevreden tegemoet. Dat beeld is, net als de Godslamp, de bel voor de Heilige Mis en enkele andere voorwerpen afkomstig uit de voormalige kloosterkapel. De houten banken glanzen zacht en het eerste zonlicht valt binnen. “We bekijken nog of we dat kaarsvet op de vloer kunnen verwijderen. Aan de andere kant: eigenlijk mag het er ook wel zijn”, vertelt zuster Germana deze week in Stadskrant Veghel. De laatste Moeder Overste van de Zijtaartse zusters heeft dan net de deuren van de kapel geopend. “Ik ben hier iedere dag om te openen en te sluiten. ’s Zaterdags stof ik en dweil ik, net zoals ieder ander zijn huis bijhoudt. En dit is mijn tweede huis.”


Het idee voor de kapel ontstond in 2005, toen de zusters bericht kregen dat het klooster in Zijtaart dicht zou gaan. Zij zouden plaats gaan maken voor de basisschool, gymzaal, peuterspeelzaal, dorpshuis, appartementen en meer. “Ik dacht toen: ‘De deur gaat dicht, dit was het dan’. Die gedachte, dit was het dan, heeft me twee jaar beziggehouden. Er kwamen in het klooster zó veel mensen een kaarsje aansteken – dat zou allemaal voorbij zijn. Toen kreeg ik het idee van een kapel. Ik ben naar de dorpsraad gestapt en ik geloof dat ik nog maar één zin gezegd had, toen Ad van Nunen (voorzitter, red.) zei: ‘Dat doen we’. Een week later hebben we commissieleden gezocht en zijn we begonnen. Hier in het dorp Zijtaart steken we de handen uit de mouwen en zeggen we: ‘We doen het’. Dat geeft mij en heel de zustergemeenschap die hier geleefd en gewerkt heeft, een heel goed gevoel.”