terug zondag, 3 okt 2010 - 16:22

‘Een gevecht tussen fysiek en emotie’

BEDOIN (FRA) – “Dit is eens, maar nooit weer”, blaast Rob Korenman uit Gemert, zodra hij op de top van de Mont Ventoux van zijn fiets stapt. Meteen neemt hij zijn woorden terug: “Nee hoor, dat zeg ik nu. Ooit ga ik hem een keer drie keer bedwingen.” De reacties van de vele Udenaren, Veghelaren en andere regiogenoten is duidelijk: de klim voor Stichting Lucai was afzien, maar het was het waard.


“Mijn dochtertje zei op een gegeven moment: ‘Pap, pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd’. Die wijsheid heb ik mee naar boven genomen. En de gedachte aan Lucai natuurlijk. Wij zien af, maar het is maar twee en een half uur. Het staat niet in verhouding tot wat zieke kinderen door moeten maken.” Ook Udenaar René Gijsel was onder de indruk van de beklimming. “Een verschrikkelijke klim. Maar als je dan denkt aan de mensen voor wie je rijdt, krijg je koude rillingen. Voor hen moet je het op zo’n moment doen. Mijn blik ging niet verder dan naar de volgende bocht, verstand op nul en gewoon doorfietsen.”
Dorette Lambregts uit Veghel ging na haar hardlooptrip naar de top nog een keer op de mountainbike naar boven. “Dat hardlopen ging goed, super. Het was zwaar en er zaten echt steile stukken bij, maar het voelde goed.” Dorette liep voor de 14-jarige Bob uit Zijtaart, die reuma heeft en vaak naar het ziekenhuis moet. “Bob is de zoon van een oud-klasgenoot van me. Wat hij doormaakt, is veel zwaarder dan wat ik doe. Hij moet regelmatig naar het ziekenhuis voor spuiten, terwijl wij kunnen doen wat we willen.” Ook echtgenoot Cees wist zijn prestatie in de juiste proportie te zien. Op de top kreeg hij twee lekke banden, vloekte even, haalde diep adem, verwisselde zijn banden en fietste verder. “Twee lekke banden, het lijkt heet triviaal, maar dat is het niet. We weten allemaal waar we het voor doen”, relativeert hij, terwijl zijn gedachten bij Marleen uit Zutphen zijn, die dagelijks tegen een spierziekte vecht. “Het was voor mij een gevecht tussen fysiek en emotie.” Ook de Udense gymnastiekdocent Ad van Duijnhoven denkt er zo over. “Ik heb vaak aan Mark Vialle gedacht, een oud-leerling die ernstig ziek is. Die zei altijd: ‘Je moet doorzetten, dat moet ik ook’. Het waren zware kilometers, en vier kilometer voor de top kwam voor mij de man met de hamer. Maar de tocht was fantastisch, ik vind het een geweldige berg en de uitdaging was ook écht een uitdaging.”